آی خداخیلی ها یابعضی ها چی فکرمیکنند؟خسته شدم ازاین همه قانون نکبت بار توی این چارچوب پوسیده زندگیشون...دلم هیچی نمیخواد..احترام وقانون وتمکین وشهروندنمونه ووجدان ارزونی زبون های چرب خودشون..زندگیم وروزهای خیلی کم باقی موندش رو خودم میدونم چطوری بسوزونم وپس نیایدجلو که همتون مثل همید..میدونم همیشه میگن ومیگیم ومیگید که نه از خاندان دروغ ونامردی وهرزگی هستیدونه ازخاندان اولیا همیشه عاشق خدا...اما تورو خدا احساس تهوع رو دوباره به دلم راه ندید از بودنتون...لاف مرد ومردی ودختروزن پاک ونجیب حالم رو ازاین نوشتن هم بهم میزنه پس حالا که خودتون نیستید بی زحمت زحمت روکم کنید و:هری به سلامت...من خودمم ..بایه لب سردومحتاج داغی یه آغوش که خودش باشه..جهنم یابهشت مقصدخودمه پس همسفرم خودش میاد ..جون خداتون:ب ی خ ی ال .

من که برام مهم نبوداما همین که خودت فهمیدی چقدرانسان نبودی برام یه کویر ودریا ارزش داره حتی اگه بعداین همه فهمیدنت بازم بویی ازانسانیت نبری...میدونی چیکارکردی پس سکوت زبونم رو پای تسلیم نذار..دارم بهت یادمیدم که انسانها چطوری جواب اونایی روکه ازجنس خودشون نیستند رومیدن...

دل به دریای بی خیالی هازده ام بیا...

.

.

.

 مرا ببخش که عشق  ِ ناملموس را نمی فهمم

شبیه آزادی همراه با زندان های اندیشه

مثل پرستیدن خدا و چسبیدن به یک ضریح

و درست به همان نفهمی  ِ تحریم و پیشرفت

که باید این پوزش مرا بپذیری

وقتی یک " کاملا نفهم " عاشق تو می شود 

شرمنده است از یک گذشته ی آنتیک

عذرخواهی می کند از نداشتن  ِ آینده ای درخشان

 و تو را بی لمس

نمی فهمد

نه اینکه نمی خواهد

خنگولانه مطلب را نمی گیرد

 شبیه  ِ وعده های حوری و جوی های شیر و عسل

که " افلا تعقلون " چه می شود

وقتی تو هستی

و عسل با تو عسل می شود

بهشت هم ارزانی همه ی فهمیده ها

که استدعا دارم کمی مرا تحمل کنید

اندکی تساهل و کمی تسامح

وقتی مسدود کردن  ِ بلاگ  ِ یک " کاملا نفهم "

مثل جنگیدن برای ناملموس ترین پدیده هاست

و نبرد با ذهنیت ها

کوبیدن آب در هاون است

که اندیشه مسدود نمی شود

عشق

آزادی

و امید

ف ی ل ت ر نخواهد شد

حالا حتی اگر هزار تنگه را ببندید

تنگ در آغوش گرفتن را عشق است  

خواهش می کنم مرا ببخشید که اینقدر زمینی هستم

شاید هم کمی  سیب زمینی

لطفا چنگال هایتان را غلاف کنید

لمس تان به  پوست  ِ من

بی نمک  ِ  دوست داشتن

خیلی توی ذوق می زند

و روغن  ِ رابطه های چرب

کلسترول  ِ هرزگی را بالا می برد

که من

بی دوست داشتن

حتی بوسیدن را مجاز نمی دانم

و بی عشق

خود ار ضایی را پسندیده تر از همبستر شدن

مرا ببخش که تو را خداگونه دوست دارم

اما خداگونه نمیتوانم بنویسم

که خدای من

ملموس تر از آن است که به واژه بیاید

.

.

.

به تمام معشوقه های دنیابگوییدهروقت دلشان خواست بروند ..ماحالمان خوب است..بادلهره ای وسیگاری وبغضی ادامه میدهیم.

لبانم چه دنیای بدی دارد بی تودنیایش...سرد سرد سرد

میری برو بی وجدانیت را فهمیده ام ازدوردستهای نبودنت اما بی انصافی نکن این تیرآخرراشلیک کن نیمه جان رهایم کنی تاسپیده صبح زجرکشیدنم خداراهم می آزاراد...بخاطرآرامش خدایت شلیک کن...