نیازی به دستان منت دلی  نیست...بادست خودم خودمو میسازم...

میترسم تواین دلهره هام یه خنده ای بیاد همه روزهام روببره وفردااینقدربرام خاطره بسازه که وقتی یه روزصبح گذاشت ورفت خاطره های فرداش همه خنده هامون روجبران کنه..لعنتی خاطره های فردا...

آغوش من خیلی وقت تنهاست...دقیقا ازامروزکه مادرم منو کشیدتوآغوشش وگفت:چقدرازدیروزسردترشدی...

بی توبزرگ شدم...حسرتم اینه کاش مونده بودی تاباهم بزرگ میشدیم.

فلسفه ومنطقی که سوم دبیرستان خوندم اینجا توی اومدن وبه دورانداختنت به دردم خورد...بودنت توزندگیم شایدفلسفه ومنطقش این بودکه بفهمم گاهی آفرینش وطبیعت هم بی شعوری داری وتو بیشعوری آفرینش بودی..ذهن هرزه ات آزارم میداد..جسم پاک این روزهابی ارزش ترین موجودی حساب هرآدمیزادی به حساب میاداماتواونم نداشتی...شایدم من خودخواه بودم وآغوشت روفقط واسه خودم میخواستم...من که رو مدنیستم شایدچندآغوشی این روزهامدشده...

این روزهاخیلی زودتموم میشی یاشایدم زودفروخته...خیلی ها تا دل شیک تری میادمثل خیارحراجت میکنند....لعنت به مرام ارزون فروش ها.

این بودانشای من....

زودتر خودت رابرسان آهای فلانی که نمیشناسمت ونمیدانم ازکدام چهارجهت اصلی جغرافیای چهارم دبستانم میایی..بیا تا برایت دنیادنیا دلخوشی نقاشی کنم ..بیا ازدلخوشی های این مردم جدا شویم وکناربازوان به افق فلش خورده ام برایت طرح ساده بودن زیادی را مطرح کنم ومدتی بعدبیخیال معادله های ترم دومی ها اثباتش کنیم..من دیوانه بودن را به سطل آشغال بودن هایم ریخته ام میخواهم تا بی نهایت آسایشگا ه های روانی ها بروم وآنجاراهم مثل رهگذری ردشوم تا الگویی باشم برای تمام بچه هایی که ازذوق شب عیدشان تاصبح بیدارمیخوابند...

آی خداخیلی ها یابعضی ها چی فکرمیکنند؟خسته شدم ازاین همه قانون نکبت بار توی این چارچوب پوسیده زندگیشون...دلم هیچی نمیخواد..احترام وقانون وتمکین وشهروندنمونه ووجدان ارزونی زبون های چرب خودشون..زندگیم وروزهای خیلی کم باقی موندش رو خودم میدونم چطوری بسوزونم وپس نیایدجلو که همتون مثل همید..میدونم همیشه میگن ومیگیم ومیگید که نه از خاندان دروغ ونامردی وهرزگی هستیدونه ازخاندان اولیا همیشه عاشق خدا...اما تورو خدا احساس تهوع رو دوباره به دلم راه ندید از بودنتون...لاف مرد ومردی ودختروزن پاک ونجیب حالم رو ازاین نوشتن هم بهم میزنه پس حالا که خودتون نیستید بی زحمت زحمت روکم کنید و:هری به سلامت...من خودمم ..بایه لب سردومحتاج داغی یه آغوش که خودش باشه..جهنم یابهشت مقصدخودمه پس همسفرم خودش میاد ..جون خداتون:ب ی خ ی ال .

من که برام مهم نبوداما همین که خودت فهمیدی چقدرانسان نبودی برام یه کویر ودریا ارزش داره حتی اگه بعداین همه فهمیدنت بازم بویی ازانسانیت نبری...میدونی چیکارکردی پس سکوت زبونم رو پای تسلیم نذار..دارم بهت یادمیدم که انسانها چطوری جواب اونایی روکه ازجنس خودشون نیستند رومیدن...

دل به دریای بی خیالی هازده ام بیا...